Leczenie Alkoholizmu

"Jeżeli sądzisz, że potrafisz lub nie potrafisz. To w obu przypadkach masz rację." Henry Ford

Chcesz wyjść z nałogu? Najpierw rzeczy najważniejsze. Możesz skorzystać z usług: oddziału terapii uzależnień, chirurga, hipnotyzera, grupy modlitewnej lub Anonimowych Alkoholików. Wybór należy do Ciebie. Proszę Cię: uważaj! Musisz znaleźć na początek jedną znającą się na rzeczy osobę! Janek znalazł:

"Po powrocie do domu omówiłem z żoną nowy plan. Dzieci są bardzo zadowolone ze wspólnych wyjazdów na basen. Jest super. W pracy częściej się do mnie uśmiechają i mam wrażenie, że trzymają za mnie kciuki. Rzeczywiście te minimum -7 godzin pracy zupełnie wystarcza. Reszta dnia jest dla mnie i rodziny. Nie tęsknię już za piciem, ani za starym towarzystwem. Pewnie będziesz niezadowolony, ale na mitingi AA chodzę rzadziej niż zaplanowałem. Trzymam dietę i codziennie ćwiczę. Wyniki i próby wysiłkowe znacznie się poprawiły. Porównuję je cały czas z tymi zrobionymi na początku terapii. Czasem tęsknię do tego magicznego miejsca. Pozdrawiam. Janek"

"Nie kontaktowałam się wcześniej, chyba żeby nie zapeszać. Jeszcze się boję o efekty terapii. Dopiero minęły 4 miesiące, ale jestem również pełna nadziei. Janek mocno się zmienił. Dużo czasu spędzamy w klubie sportowym. Ma więcej cierpliwości do dzieci. I najważniejsze - nie pije! Mam nadzieję niedługo poznać to miejsce o którym tak dużo słyszałam oraz Ciebie - prawdziwego anioła stróża mego męża. Dziękuję, Karolina."

To działa jeśli Ty działasz. Nie pij. Podejmij terapię uzależnienia od alkoholu. Chodź na mityngi AA .Obecnie wiele milionów osób na całym świecie prowadzi radosne i wartościowe życie - właśnie dzięki temu prostemu programowi. Możesz się przyłączyć!

Daje Ci gwarancję: Twój stosunek do picia alkoholu, po pobycie u nas, będzie odmieniony!

Masz wątpliwości?
1.Czy czułeś kiedykolwiek, ze powinieneś przerwać picie?
2.Czy inni wprawiali cię w zakłopotanie, poprzez krytykę twego picia?
3.Czy czułeś się kiedykolwiek źle lub winny z powodu picia?
4.Czy kiedyś rano chciałeś pić, aby się uspokoić lub sobie ulżyć ?

*jedno tak-istnieje podejrzenie problemów alkoholowych
*dwa lub więcej tak-duże prawdopodobieństwo poważnych problemów alkoholowych

P.S. Więcej zyskasz, podejmując decyzję teraz.

Chcesz nakłonić bliską Ci osobę do leczenia alkoholizmu, uzależnień? Potrzebne będzie z pewnością wsparcie specjalisty psychoterapii uzależnień w przeprowadzeniu tak zwanej interwencji kryzysowej. Jest to skuteczna metoda motywowania do podjęcia terapii. Adres i numer telefonu najbliższej poradni leczenia uzależnień znajdziecie w zakładce - TU ZNAJDZIESZ POMOC - na stronie:

www.psychologia.edu.pl

Zdrowienie z zespołu uzależnienia od alkoholu.

Pomimo, iż WHO oraz specjaliści, proponują zastąpić uchodzące za poniżające i stygmatyzujące określenia alkoholik - alkoholizm, terminem zespół uzależnienia od alkoholu (Carson, Butcher, Mineka, 2005), które oznaczone jest w Międzynarodowej Klasyfikacji Zaburzeń Psychicznych ICD-10 symbolem F10.2 i określone jako specyficzny stan organizmu człowieka oraz zmian w zachowaniu towarzyszącym zawężaniu się wachlarza umiejętności wraz z pojawiającym się przymusem picia alkoholu (World Health Organization, 1992); w niniejszej pracy postanowiono używać obu wyżej wymienionych terminów, ponieważ osoby zdrowiejące przy pomocy programu wspólnoty Anonimowych Alkoholików często nazywają siebie alkoholikami.
Twierdzą, że robiąc to od początku powstania ich wspólnoty, czyli od ponad siedemdziesięciu lat, skutecznie pomagają sobie w oswajaniu i utożsamianiu się z chorobą, a przede wszystkim w codziennym utrzymywaniu abstynencji, która według nich, a także Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego jest niezbędnym oraz najważniejszym elementem leczenia tej przewlekłej i bardzo groˇnej choroby (Anonimowi Alkoholicy 2005; Życie w trzeˇwości, 1996).

Alkoholizm jako choroba

W potocznym rozumieniu, a zwłaszcza w reakcjach społecznych, cierpiący na zespół uzależnienia od alkoholu uważani są często za ludzi słabych, zgoła ułomnych, pozbawionych charakteru i motywacji, pełnych złej woli, niedorzeczności, grzechu, pochodzących z nizin społecznych, upadłych moralnie, będących na dnie i mogących sami wyjść z nałogu (Brown, 1990; Osiatyński, 1997; Sztander, 1997; Woydyłło, 1998).
Tymczasem od wielu lat lekarze nie mają wątpliwości, że alkoholizm jest chorobą, ponieważ posiada własną etiologię i patogenezę oraz narusza stan równowagi organizmu (Habrat, Steinbarth-Chmielewska, Baran-Furga, 2002; Woronowicz, 2001).
W obydwu aktualnie najbardziej znaczących klasyfikacjach zaburzeń psychicznych, Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego DSM-4 oraz Światowej Organizacji Zdrowia ICD-10; proponowane jest rozpoznawanie choroby alkoholowej, według występujących od co najmniej roku objawów takich jak:
utrwalona, silna, trudna do opanowania potrzeba używania substancji, nieudane próby kontrolowania, ograniczania lub zaprzestania picia, zmiany tolerancji ilości wypijanego alkoholu, występowanie zespołu odstawienia i/lub przyjmowanie innych substancji likwidujących lub zmniejszających niepożądane objawy, zawężanie wachlarza zasobów i kompetencji społecznych, zawodowych, osobistych przy jednoczesnej koncentracji sił i środków na budowaniu zaplecza do używania substancji oraz likwidacji jego skutków, picie alkoholu, pomimo destrukcyjnych następstw jego nadużywania. Jeżeli ujawniono co najmniej trzy objawy z wyżej wymienionej listy, przy uwzględnieniu wpływu czynników biologicznych, psychologicznych jak również społecznych, można rozpoznać wtedy zespół uzależnienia od alkoholu (American Psychiatric Association, 1994; World Health Organization, 1992).
Podstawową cechą zespołu uzależnienia od alkoholu jest silne i trudne do opanowania pragnienie picia alkoholu, a za istotę uzależnienia, wskazuje się zażywanie substancji chemicznej zmieniającej świadomość, pomimo destrukcyjnych konsekwencji somatycznych, psychologicznych i/lub społecznych spowodowanych wcześniejszym jego użyciem (Mellibruda, 2000).

Przyczyny uzależniania się od alkoholu.

Wielu badaczy twierdzi, że w powstawaniu uzależnienia od alkoholu udział czynnika genetycznego waha się w granicach 40–60%.
W badanych grupach hospitalizowanych alkoholików od 40 do 80% miało w najbliższej rodzinie osoby z tym samym problemem.
Wśród bliˇniąt jednojajowych, z których jedno jest alkoholikiem oraz wśród adoptowanych dzieci alkoholików, ryzyko uzależnienia jest parokrotnie większe w stosunku do reszty populacji, a wskaˇnik alkoholizmu wśród mężczyzn posiadających uzależnionych rodziców wynosi 41,2% (Carson, Butcher, Mineka, 2005; Habrat, Steinbarth-Chmielewska, Baran-Furga, 2002).
O biologicznym charakterze uzależnienia mówią również badania z dziedziny genetyki molekularnej. Występowanie choroby alkoholowej jest związane z: aktywnością enzymów metabolizujących alkohol, allelem genu DRD2, czynnością mózgowych fal alfa i fali P300, aktywnością układu dopaminergicznego i noradrenergicznego, układem serotoninergicznym, endogennym układem opioidowym, receptorami GABA-ergicznymi oraz receptorami aminokwasów pobudzających.
Ma to związek między innymi z zapotrzebowaniem na stymulację, unikaniem sytuacji trudnych a przede wszystkim z warunkowaniem oraz zespołem silnych wzmocnień oddziałujących na układ nagrody.
Rozwój uzależnienia następuje również dzięki neuroadaptacji oraz tolerancji afektywnej, które powodowane są systematycznym nadużywaniem alkoholu (Carson, Butcher, Mineka, 2005; Cierpiałowska, 2000; Habrat, Steinbarth-Chmielewska, Baran-Furga, 2002; May, 1988; McGue, 2003; Sheridan, Radmacher 1998; Woronowicz, 2001).
Zwolennicy psychoanalizy twierdzą, że używanie alkoholu pomaga w ujawnianiu tłumionych skłonności autodestrukcyjnych i homoseksualnych, oraz może być próbą kompensacji skutków fiksacji oralnej. Przyczyn uzależnienia upatrują również w: konfliktach w strukturze osobowości, fiksacji rozwoju w okresie narcyzmu pierwotnego, zaburzeniach w relacjach z obiektem, niewłaściwym odzwierciedlaniu oraz reakcjach ucieczkowych wywołanych długotrwałym działaniem czynników traumatyzujących. (Cierpiałowska, 2000; Kinney, Leaton, 1996).
Perspektywa humanistyczna i fenomenologiczno-egzystencjalna lokuje używanie alkoholu w: próbach poradzenia sobie z rozwojowymi frustracjami dezintegracji, rozpaczy towarzyszącej poszukiwaniom odpowiedzi na pytanie o sens życia, trudnościach w czasie realizacji różnych potrzeb osobistych (Dąbrowski, 1979; Frankl, 1984; Maslow, 1990).
Spożywanie alkoholu może być również spowodowane chęcią zmniejszenia lęku i napięcia po przeżyciu trudnej sytuacji. Odkryto dużą zależność pomiędzy alkoholizmem a przeżywaniem lęku, fobii oraz stresu. Hipoteza redukcji napięcia mówi o wyuczonej reakcji obniżania przykrych emocji wskutek picia alkoholu. Liczne badania eksperymentalne nad zwierzętami i ludˇmi pokazały jednak, że relacje te są bardzo złożone, a wnioski tym samym niejednoznaczne (Cierpiałowska, 2000; Greeley, Oei, 2003; Rosenhan, Seligman, 1994).
Niebagatelne znaczenie w rozwoju uzależnień przypisuje się niestabilnym stosunkom rodzinnym.
Negatywne wzorce rodzinne, liczne zaniedbania i patologie powodują trudności rozwojowe (Carson, Butcher, Mineka, 2005), a specyficzna konstelacja rodzinna i relacja małżeńska towarzyszy często zespołowi uzależnienia od alkoholu (Namysłowska, 1997).
Teoria społecznego uczenia podkreśla znaczenie czynników biologicznych, psychologicznych i społecznych w powstawaniu alkoholizmu. Uzależnieniu fizycznemu o skomplikowanej genezie towarzyszy zachowanie nabyte, wyuczone i podtrzymywane poprzez wzmocnienie, modelowanie, oczekiwanie, warunkowanie oraz transmisję kulturową (Carson, Butcher, Mineka, 2005; Cierpiałowska, 2000; Maisto, Carey, Bradizza, 2003; Monti, Abrams, Kadden, Cooney, 1994).
Pomimo, iż wykryto wiele wspólnych cech oraz stanów psychopatologicznych spotykanych u osób uzależnionych takich jak: niedojrzałość, zależność, niski próg odporności na frustrację, aleksytymia, poczucie izolacji, nieadekwatna samoocena, perfekcjonizm, zmienny stosunek do autorytetów, depresja, antyspołeczne zaburzenie osobowości, nie można mówić o określonej osobowości podatnej na uzależnienia (May, 1988; Rosenhan, Seligman, 1994).
Liczne badania pokazały, że jedyną cechą mogącą łączyć osoby znajdujące się w okresie poprzedzającym czynną fazę nałogu, jest podatność na uzależnienie się od alkoholu (Seligman, 2000). Różnice indywidualne wśród tych osób posiadają zapewne rozkład normalny.
Pozwala to na przyjęcie poglądu Donalda Hebba (1955, za Strelau, 2002), że za zachorowanie na alkoholizm odpowiada w równym stopniu dziedziczność oraz środowisko. Cały zasób biologiczny, psychologiczny i społeczny człowieka, może być nierozłącznym zbiorem czynników odpowiedzialnych za powstawanie zespołu uzależnienia od alkoholu.

Leczenie choroby alkoholowej.

Ponieważ alkoholizm bywa nazywany chorobą zaprzeczania, bardzo wielu uzależnionych nie korzysta z pomocy lub wcześnie przerywa leczenie (Carson, Butcher, Mineka, 2005). Terapeuci miewają liczne kłopoty ze stworzeniem sojuszu terapeutycznego, ponieważ pacjenci i ich rodziny często izolują się za grubym murem licznych mechanizmów obronnych, a zdrowiejąc bardziej ufają Anonimowym Alkoholikom niż profesjonalistom (Brown, 1990).
Początkiem leczenia najczęściej jest odtrucie organizmu i farmakologiczne łagodzenie objawów długiego i szkodliwego picia (Meyer, 2003).
Szanse na wyzdrowienie są większe w ostrzejszych postaciach alkoholizmu, w obliczu destrukcji i zagrożeń w sferze zdrowotnej, rodzinnej, zawodowej i społecznej (Anonimowi Alkoholicy 2005; Seligman, 2000). Jednak do rozpoczęcia procesu zdrowienia z alkoholizmu konieczna jest świadomość i akceptacja choroby, jej skutków oraz aktywny udział w całym leczenia (Woronowicz, 2001).
Na samym początku kuracji odwykowej, ponieważ mocno zachwiana jest równowaga biologiczna organizmu, najskuteczniejszymi metodami powstrzymania głodu picia alkoholu, pozwalającymi na uczestnictwo w procesie leczenia, jest wspomaganie farmakologiczne (Meyer, 2003). W dłuższej perspektywie, celem zwalczenia nawrotu choroby w sytuacjach wysokiego ryzyka, najważniejsze jest nauczenie pacjentów skutecznych i przystosowawczych strategii radzenia sobie w trudnych warunkach.
Według modelu społecznego uczenia się, praca terapeutyczna z uzależnionymi powinna być nakierowana głównie na zwiększenie poczucia własnej skuteczności (Sheridan, Radmacher 1998).
Najważniejszym celem rehabilitacji osób uzależnionych od alkoholu jest nauka efektywnego zapobiegania nawrotom choroby (Rosenhan, Seligman, 1994). Ogromna większość współczesnych programów terapeutycznych powstała w wyniku twórczej integracji różnych podejść teoretycznych oraz oparta jest o podejście eklektyczne łączące wiele metod i technik takich jak: